Klik hier om terug te keren naar de hoofdpagina

Kapitein Zeppos -- Tweede serie

Klik hier om terug te keren naar de Belgische hoofdpagina

De Serie
Eerste serie
Eerste serie (BBC)
Tweede serie
Derde serie
Kurrel & Co.
De langspeelfilm

Verdere details
Biografieën
De auto's
Merchandise
Home Video

Meer tijdverdrijf
Molenmuseum
Zeppos Café
BRT/VRT series

Avonturier
Wat is nieuw?
Credits & Links
Contacteer ons

Copyright mededeling:
Het televisieprogramma Kapitein Zeppos is © VRT. Avonturier heeft niet de bedoeling om dit copyright te schenden of over te nemen. Het copyright blijft bij de copyright eigenaars.

De tekstbestanden van deze website zijn © Sabos/Tweng en reproductie is verboden zonder expliciete toelating.

Deze website is een niet commerciële, academische referentie en onderzoek, geschreven en gecompileerd als private studie en te klasseren onder de "Copyright Designs and Patents Act 1988" als "Fair Dealing".

Tweede serie Pagina's:

Introductie

Afleveringenlijst

Cast en Filmploeg

Locaties

Kapitein Zeppos -- Introductie

Gezien het succes van de originele Kapitein Zeppos reeks, kan men zich afvragen waarom het vier jaar duurde alvorens een vervolg werd gemaakt.  De reden blijft onduidelijk al moet men er rekening mee houden dat de BRT zich financieel slechts één jeugdserie per jaar kon veroorloven. Indien de makers onmiddellijk de productie van een tweede reeks hadden gestart, had dit een onlosmakelijke impact gehad op de variëteit aan jeugdseries, één van de BRT's sterke punten.  Om welke reden dan ook, het was pas in 1968 dat het Molenhuis opnieuw bezocht werd.

ClovisIn tegenstelling tot de eerste reeks die opgebouwd werd rond één verhaallijn, werd de nieuwe reeks opgesplitst in twee afzonderlijke plots van telkens 8 afleveringen. De reeksen kregen als titel De Eglantier en Tweng (de naam van een vredesorganisatie). Voor de gemakkelijkheid worden deze reeksen, hier op Avonturier, aangeduid als Reeks Twee (De Eglantier) en Reeks Drie (Tweng). Desondanks kunnen ze als één geheel beschouwd worden, ze werden onmiddellijk na elkaar geproduceerd en delen hetzelfde productieteam. Ze werden ook na elkaar uitgezonden gedurende 16 opeenvolgende weken.

Net zoals bij de eerste Kapitein Zeppos serie (1964), werden de verhalen geschreven door Lode de Groof, was de productie in handen van Rik Van den Abbeele en werd het geheel gerealiseerd door Bert Struys. Eén opmerkelijk verschil met de originele serie is het feit dat Senne Rouffaer niet langer de regie op zich nam, hij werd vervangen door Jef Demedts. De centrale cast werd gevraagd om opnieuw hun rollen op te nemen: Senne Rouffaer als Kaptein Zeppos, Raymond Bossaerts als Ben Kurrel, Cyriel Van Gent als Gust en Henriette Cabanier als Ben's grootmoeder. Vera Veroft die in de reeks uit 1964 Ariane Despinal vertolkte, keerde terug in deze rol maar nu als de vrouw van Kapitein Zeppos. Enkele nieuwe gezichten werden toegevoegd aan de cast: de slechterik Clovis (Alex Cassiers), Hugo en Frank Brems (respectievelijk vertolkt door Jackie Morel en Senne Rouffaer's zoon, Bruno) en de enigmatische Tante Cara, geportretteerd door Cara Van Wersch. De laatste kreeg dezelfde rol toebedeeld in Tweng.

The AmphicarIn de vier jarige tussentijd blijkt de serie een ware stilistische metamorfose te hebben ondergaan. De Eglantier is duidelijk excentrieker dan de originele serie, misschien speelt hier de invloed van de ontzettend populaire Britse tv-serie, De Wrekers (The Avengers). Tweng ging verder op deze ingeslagen weg, meer daarover op de pagina's van reeks drie. De karakters in Belderbos waren rechtlijnig terwijl deze in De Eglantier eerder de karakteristieken van stripfiguren vertonen, van lichtjes bizar tot vrij excentriek. Evenzo is, in vergelijking met originele reeks, de plot die draait om een schilderij, "De Eglantier", veel lichtvoetiger met een sterk komische ondertoon.  Bovendien verplaatst kapitein Zeppos zich nu in een amfibiewagen, een Amphicar. In de serie zien we Senne Rouffaer regelmatig achter het stuur, varend op het Belgische kanalennetwerk. De wagen zou door het publiek onlosmakelijk verbonden worden met het karakter, hij was voor Kapitein Zeppos wat de groene Bentley was voor John Steed.

Net als bij de eerste serie werd er veel gefilmd op locatie. Een cameraploeg schoot onder meer beelden in Gent, een bruisende Vlaamse stad daterend uit de middeleeuwen. De scènes rond Ben's nieuwe flat werden opgenomen in de stad en in episode vier zien we Kaptein Zeppos in zijn Amphicar varen op een van de kanalen naar het centrum.

Spijtig genoeg werden de tweede en derde reeks van Kaptein Zeppos nooit gedubd (of ondertiteld) in het Engels, eigenlijk een schande voor de Engelstalige fans. De eerste reeks was succesvol in het Verenigd Koninkrijk en gaf zelfs aanleiding tot een vertaling van de Groof's roman. Evenwel, in de late jaren zestig toen deze reeksen werden gemaakt, was de BBC zich volop aan het voorbereiden op kleurenuitzendingen op beide kanalen. Het feit dat Kaptein Zeppos in zwart-wit werd opgenomen, zal ongetwijfeld in het nadeel hebben gespeeld. Bovendien was het einde in zicht voor de populaire BBC kinderreeks Tales From Europe (soms uitgezonden onder de noemer Tales From Overseas), in mei 1969 viel het doek. De BBC vraag naar Europese jeugdprogramma's was sindsdien sterk gedaald. Betreurenswaardig want er waren ongetwijfeld veel Britse kinderen die al te graag de nieuwe avonturen van de Kapitein hadden willen zien, maar het mocht niet zijn.

In België was dit echter, terecht, van weinig belang, de serie werd er uitgezonden met een enthousiast publiek aan kijkers. Louis de Groof paste de reeks opnieuw aan tot een roman en De Eglantier werd meermaals heruitgezonden op de BRT (later VRT) in 1975, 1985 en 2004. De meest recente uitzending kaderde in de programmatie rond 50 jaar televisie.

Gebruik de links bovenaan voor meer pagina's over dit deel.